Dwalingen

Wat begrijpt de mens
ten diepste van de puurheid
van de ander
wanneer het om
oprechte liefde gaat
waarbij met diep respect
de reinheid wordt bewaakt,

wie kent de wreedheid
van de pijn waarmee
de scherpe tong
meedogenloos verwondt,
het scheuren van het heilige
dat zo eerbiedig werd gemeden?

Waarom zo velen onbeschaamd
over één kam te scheren,
integerheid ten spijt?

O Heer, alleen U kent de
oorlogssporen,
U, die vernederden verhoogt,
alleen U doet de echte Vrede gloren.


Coby Poelman-Duisterwinkel

Geschreven bij het gelijknamige boek van Alex Verburg.

Een stille moeder

Roerloos staat ze
voor het venster
in het schijnsel van de maan.
Haar hart schreeuwt
de hunkering,
vragenworstelend
snikt ze zijn naam

hoe vaak heeft ze hier
haar hartstocht gestild
gekweld door verlangen
de nacht onderbroken
fluisterhuilend
haar liefste gezocht.
Ik weiger je dood
zie je leven in mijn dochter
jouw Loenia
hoor je, jouw Loenia!
Ik wil je laten weten
haar zoontje
is ook…

Kom, huivert ze
krampachtig,
sleept zich naar boven
langs haar lange grijze jas
zich afvragend of
het ooit overgaat.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Geschreven bij het gelijknamige boek van Ariëlla Kornmehl
Voorgedragen op de leeskringkaravaan te Haren in 2010 waar de auteur een lezing gaf over haar boek.
De voordracht van dit gedicht is te beluisteren op www.audiogedichten.nl