Welkom op mijn blog.
Omdat ik graag gedichten schrijf bij de boeken die we lezen met onze leeskring leek het me aardig om deze gedichten te delen via een blog. Ik hoop dat u er herkenning in vindt.
Veel leesplezier!

donderdag 8 september 2011

Echo van de stilte




Feestelijke boekpresentatie in Litouwen.
Op 9 september 2011 om 17.00 uur werd in het Cultureel Centrum van Mažeikiai, een stad in het Noorden van Litouwen een Internationaal Kunst en Cultuur festival georganiseerd waar met toneel, dans en muziek het boek "Eco del silencio/Echo van de stilte/Tylos aidas" van Torcqué gepresenteerd werd, vergezeld van een tentoonstelling van nieuwe en in het boek geplaatste schilderijen.
Tevens werden er uit het boek gedichten voorgedragen door acteurs.
Het festival heeft een hele week geduurd met optredens van verschillende Litouwse en Buitenlandse groepen ( Polen, Estland en Letland).

http://www.veidas.lt/naujame-dailininko-torcque-albume-%E2%80%93-neiprasta-dailes-ir-poezijos-sinteze

http://www.15min.lt/naujiena/kultura/renginiai/lietuvoje-kuriancio-dailininko-torcqu-albume-neiprasta-dailes-ir-poezijos-sinteze-29-168359


Eén van de gedichten in dit boek:

Lieve pop

Het lied dat ik voor jou zal spelen
gaat over mij, luister maar goed.
De blokken vormen kleurentreden
naar boven en beneden
zoals een fluit ook doet.
Ga ik omlaag dan hoor je boos en donker
klim ik omhoog weerklinkt het lichte geel.
Soms zit de hoogte in je sokken,
de lage tonen in je keel
bijvoorbeeld als ik op mijn handen sta,
mijn voeten hoog tegen de muur van blokken,
soms duikel ik van mokkend zwart
naar blij licht roze of andersom
zo speel ik op de blokfluit stukjes mij.

Jij bent het trouw aanmoedigend publiek
van mijn gekleurde blokmuziek,
voor jou speel ik vandaag mijn
zachtste kleurenlied.

Coby Poelman-Duisterwinkel.


Geschreven bij een schilderij van Torcqué voor zijn jubileumboek.
Het boek van de Litouwse kunstenaar is uitgekomen in juli 2011.

Hieronder het voorwoord:

Kunst brengt mensen dichter bij elkaar en maakt de wereld kleiner. Dat wordt ook weer bewezen door het oeuvre van de beeldend kunstenaar Arie C. Torcqué Zaanen, die drie landen met zijn schilderijen verbindt. Geboren in 1941 in Rotterdam, studeerde hij in Nederland grafische design en illustratie, om in Spanje zijn weg als schilder te vinden en vervolgens een nieuw werkterrein te vinden in Litouwen.
Dit boek laat zien dat het niet alleen mogelijk is om gedichten te illustreren aan de hand van schilderkunst, maar ook andersom. De schilderijen van Torcqué worden als het ware van commentaar voorzien door Litouwse, Spaanse en Nederlandse dichters, in hun eigen taal. De schilderijen en gedichten vechten daarbij niet om de meeste aandacht, maar vullen elkaar prachtig aan en vormen een mooie uitdrukking van de bindende kracht van kunst.
Torcqué is niet alleen een kunstenaar, maar ook een ambassadeur van de grote wereld van de verbeeldingskracht. Met zijn dichterlijke schilderkunst vervagen grenzen en maken we een sprong in het onbekende. Hij laat daarmee zien dat kunst de wereld niet alleen kleiner maakt, maar ook groter.
Ik wens u veel kijk- en leesplezier met dit boek!

Joep Wijnands
Ambassadeur van het Koninkrijk der Nederlanden in de Republiek Litouwen


Het boek telt 168 bladzijden.
Het is getiteld:
Eco del silencio/Echo van de stilte/Tylos aidas
Torcqué
isbn 978-9986-31-318-2
U kunt hier het boek doorbladeren: http://www.torcque-art.com/book/


Meewerkende dichters: Asta Brazaitiené, Berutė Steponavičienė, Coby Poelman-Duisterwinkel, Dorien Henneman,Frank van den Ham-Msimang, Marius Vroegindeweij, Merle van Nool, Odette, Papagoose/John Koster, Pasquali?Niek Kalberg, Razdov, Remco Ekkers, Rima Berkuté-Sadauskiené, Sara Poisson, Torcqué, Vaclovas Navickas.

Zie voor meer gedichten en schilderijen uit dit boek http://cobypoelman.blogspot.com en dan in de rechter kolom Torcqué aanklikken.

Het gedicht "Lieve pop" is te beluisteren op https://www.luistergedichten.nl/index.php/categorieen-algemeen/10-levensbeschouwelijk/107-he-meneer-clown
Het gedicht "Hé meneer Clown" is met behulp van www.audiogedichten.nl in Litouwen voorgedragen op de boekpresentatie.

dinsdag 6 september 2011

Het duister dat ons scheidt


Toen alles in het dorp nog vredig was
lagen wij met onze moeders in het zachte gras.
Werden er aardbeien tussen onze lipjes gepropt
en in onze huizen pinda’s gedopt.

Maar toen er nieuwe mensen kwamen
met hun gewoonten, andere namen,
toen ik me met die nieuwe ging verloven
begon het licht te doven.
Mijn moeder leek wel door een bij gestoken
toen over Thomas’ vader werd gesproken.
Alles werd anders binnen een week
en helemaal na die vreselijke steek.
Op school werd het een ware hel
vooral de momenten na de bel.
En kon ik maar veilig leren lezen.
Was dyslexie maar te genezen.

Eens moest ik mug zijn en zong ik heel bleek;
Ik steek, ik steek, ik steek….
Mep mij, mep mij, mep mij niet
kreunde mijn verdriet.
Toen het rode stokje brak
kreeg ik iedereen op mijn dak.
Mijn moeder zou de klus wel effe klaren.
Nu zitten we dan op de blaren.
De Luco’s doen echt vreselijk hun best
Maar alles, alles is verpest.
We gaan verhuizen, heel ver weg.
Nooit meer spelen achter de heg.
De twee van zwaarden had het al voorspeld:
Steeds verder worden we afgekneld.
Denk ik dat ik vrienden kan vergaren,
Sta ik in het blinde oog te staren.
Het blinde oog, de bezemsteel,
alles komt boven, het wordt me te veel.
Alleen Lola kan me nog troost geven.
Helaas duurt dat maar heel even.
Toch is Gavin een goeie maat voor mij.
Als ik bij hem ben voel ik me blij.

Nu ben ik 18 en overdenk mijn leven.
Wat is er van me overgebleven?
Mijn moeder is mijn moeder niet meer.
De Luco’s staken mijn vader neer.
Van hen kreeg ik een akker.
Langzaam wordt in mij de waarheid wakker.

Coby Poelman-Duisterwinkel.

Geschreven n.a.v. het gelijknamige boek van Renate Dorrestein.