Welkom op mijn blog.
Omdat ik graag gedichten schrijf bij de boeken die we lezen met onze leeskring leek het me aardig om deze gedichten te delen via een blog. Ik hoop dat u er herkenning in vindt.
Sommige gedichten zijn te beluisteren via http://www.audiogedichten.nl/audio/profielpagina/userprofile/Poelman
Zie voor mijn volledige biografie en awards http://cobypoelman.gedichtensite.nl/
NIEUWS: Het boek "Granaatjes met een gouden slot", gedichten en verhalen, dat is verschenen op 21 juli 2015 bij uitgever Noordboek/Friese pers, is herdrukt. De 4e druk is inmiddels verschenen. Zie
http://www.noordboekwinkel.nl/granaatjes-met-een-gouden-slot.html
In mei 2016 is bij deze uitgever ook mijn nieuwste boek verschenen: "Velden vol melodieën".
Hebt u de Facebookpagina al bekeken? https://www.facebook.com/Coby-Poelman-Duisterwinkel-939706879453943/

donderdag 13 juli 2017

Een vaderlijk besluit (Een gedicht n.a.v. het boek "Verre vader" van Jos van Kan)



Een vaderlijk besluit

Gelepeld sliepen ze, de broertjes
in hun versleten goed,
Je ziet ze door de ogen van hun weldoener,
de fiets vol kokosnoten, de gebaren,
het kappen en het balanceren
van rietjes op een smoezelige hand.
Je voelt door wat hij prijsgeeft
het diepbewogen hart,
dat vaderschap wat in hem leeft,
de sympathie voor de gebrokene,
zijn medeleven.

Je leeft je in
door wat hij je laat zien.
Je voelt zijn pijn, de wonden,
en de verscheurdheid van zijn hart
omdat hij spreekt over
de wezenlijke dingen
met wie getekend door de tijd
zijn leven wil doorgronden.
Wat had hij graag de vader willen zijn.

Twee ruggen in gebloemde bloesjes,
uiteindelijk in wit versleten goed.
Een ring van trouw schuift losjes om de vinger
van hem die eindelijk besluit
dat hij toch vader wordt genoemd.

Coby Poelman-Duisterwinkel

Geïnspireerd door het boek “Verre vader” van Jos van Kan

zaterdag 24 juni 2017

Bloedstollend (een gedicht n.a.v. het boek Plotseling, alleen)



Zit het in je bloed
of bloedt het in jezelf,
die golfslag in de stilte,
oneindig vergezicht,
de drang jezelf voorbij te stijgen,
kraters van je binnenste
buiten te horen hijgen,
geluid van ijzer op de verse sneeuw,
de euforie vanaf de hoogte
te kijken naar het kleurgeheel,
de helderheid achter de nevelslierten,
de zuiverheid van buitenlucht,
wat is de kracht van bovenmenselijk,
hoe stijgt een mens boven zijn laatste kracht?

Wanneer de tijd geen grens meer kent,
de grens geen tijd herkent,
een mens geen mens meer vindt
waarmee hij zich verbindt…

Als alles overstijgend is,
de honger niet meer snijdend is
het leven slechts ontbinding is
wat is dan nog de mens?

Te midden van wat water is,
in vormen van wat over is
waar kou de mens verslindt

is daar opeens oase,
paradijs tussen het ijs,
een luwte in de wind.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Geïnspireerd door het boek “Plotseling, alleen” van Isabelle Autissier